Turhal’ın Ruhuna Bir Vefa Borcu: Neredesiniz Ey Mazide Kalanlar?

Ey benim asil Turhal’ım, ey bu toprakların sahibi aziz hemşehrilerim ve yerel yöneticilerimiz!

Sizlere bugün, ekranlarınızın başında şiirlerimi bağrına basan, "Kalemsiz Şair" mahlasıyla sesimi duyan milyonların iç çekişini getirdim. Ben, Sadık Kocabaş... Ruhumun yarısı Turhal’ın tozlu sokaklarında, diğer yarısı ise sizlerin bana gönderdiği binlerce hasret dolu mesajda saklı. Gördüm ki; dünyanın neresinde bir Turhallı varsa, yüreği hâlâ o eski, o samimi, o insan kokan Turhal için çarpıyor.

Sahi, biz ne zaman bu kadar uzaklaştık kendimizden?

Gözlerimi yumduğumda hâlâ duyuyorum: Köprübaşındaki boyacının fırça sesini, iki tekerlekli arabasıyla ömrünü taşıyan hamallarımızın nefesini... Boğazına astığı teyple sokak sokak destan satan o yanık sesli satıcıyı, kutusunda cennet kokuları taşıyan esansçıyı kim unutabilir? Ya o gelin gibi süslediği bisikletiyle Turhal’ın neşesi olan Suzi? Tren vagonlarını kendine saray eyleyen Çeltekli Deli Memet’i, faytonunun çıngırağıyla gönlümüzü çalan Fayık Amca’yı hangi beton bina unutturabilir bize?

Bu bir özlem değil, bu bir feryattır!

Gurbetin bağrından sılaya dönen kardeşlerimizin en yoğun olduğu Temmuz ayında, Millet Bahçesi’nde "TURHAL’IN MAZİSİ" adı altında bir panayır kurulması boynumuzun borcudur. O eski günleri, o güzel insanları temsil eden bir sergi, bir köşe; Turhal’ın sadece bir şehir değil, bir "kimlik" olduğunu hatırlatacaktır. Gençlerimiz o eski Turhal’ın asaletini görmeli, büyüklerimiz ise o huzura yeniden dokunmalıdır.

Bu bir rica değil, bu kadim şehre olan vefa borcumuzdur! Yerel yöneticilerimizden bu hasreti dindirmelerini, Turhal’ın eski ruhunu yeniden canlandırmalarını istiyoruz. Mazisi olmayanın atisi olmaz!

ELEŞTİRİ VE UYARI:

Eğer biz bugün kendi değerlerimizi, Turhal’ı "Turhal" yapan o gariban ama yüreği zengin insanları bir panayırda olsun anamazsak; yarın çocuklarımıza anlatacak bir hikâyemiz kalmayacak! Modernleşmek demek, geçmişi toprağa gömmek demek değildir. Bu gafletten uyanın ve bu temmuzda Turhal’ın ruhuna sahip çıkın!

Hani bizde her söz bir mühürle biter ya hemşehrim, işte o mühür:

Gönül bir kuş olmuş maziye uçar,

Eski dostlar bir bir gözümden geçer,

Hasretin kapısı Turhal’da açar,

*Yoluna kurban şu Kalemsiz Şair.